Anna’s werk heeft ook zoiets magisch. Onbegrijpelijke verbanden legt ze, in prachtige loepzuivere tekeningen. Met soms een foto van haarzelf ertussen, een vrolijk gezicht en kort witblond haar en heel russich, als artiest in haar eigen show. Verzamelingen lucky charms van over de hele wereld, of origami vouwsels en vogels. Een eigen wereld waarin je even mag meekijken. Ik ben fan.

En het confronteert ook nog eens, je gaat ineens wat meer nadenken bij alle dingetjes die je zelf elke dag koopt, of het nou een gummetje is of een paar schoenen.
What She Bought is een leuk voorbeeld van haar stijl. Op haar site nog veel meer.
Grappig: haar tekening van de 500 slechtste passwords. Die van jou staat er toch niet bij? ;-)
En ook enorm leuk: haar credit card afschriften nagetekend…

Mondriaan had zo’n verbluffend drieluik van drie vrouwen in verschillende stadia van hun leven, met prachtige lege ogen. Van die ogen die eindeloze ruimte bevatten, al wakend slaapwandelend, een universum op zichzelf. Een cyclus van geboren worden, leven en uiteindelijk sterven. Met veel kleur, lijn en waterige transparantie. Waardoor het spirituele benadrukt wordt.

Audrey Kawasaki schilderde virtuoos, zo dat je het hout eronder nog prachtig kunt zien, deze heldere beelden. Ook weer met lege spirituele ogen. Wijd uit elkaar staand, alsof we van een andere planeet zijn.Haar werk is een weerspiegeling van Art Nouveau met een vleug Japanse manga erdoorheen gewoven. Gaudi meets Sailor Moon.

Maar er zijn er nog veel meer die op dit moment die combinatie van kinderlijk, soms licht erotisch en duister mysterieus in hun werk maken. Veel van deze kunstenaars doodlen gedachtenloos hun lijnen, waardoor de meest aparte fantasieën uit de mens naar boven borrelen. Diezelfde cyclus die Mondriaan in zijn drieluik gebruikt, zie je terug in de grillige, sprookjesachtige, soms duistere illustraties van deze tekenaars.

Tim Burton gebruikt deze kleuring in zijn werk, zijn karakter Emily uit de Corpse Bride is er een die tegen de cyclus van dood aanleunt.Maar het werk van Anne-Julie Aubry, een Franse illustratrice, flirt weer met het kinderlijke. Haar werk ademt een donkere sfeer, dat wat zijzelf omschrijft als ‘Dark Art’.

Spiritueel, dat zeker. En toch onschuldig. Of is het een uiting van de diepgewortelde angst in ons dat we worden opgeslokt door de boze buitenwereld? De kleurloze grauwe omlijsting van vliegende of dansende lichtgevende kindfiguren…de ziel?

Uit hetzelfde land komt illustratrice Adolie Day, haar werk is wat gladder en buitenaardser-zij werkt duidelijk met de computer waardoor het meer wegheeft van het werk van Catalina Estrada, eerder genoemd in dit blog.

En Anne Cresci, ook een française, die haar kinderlijke sprookjeswereld op papier tovert. Hollie Hobbie goes Gothic, zou je kunnen zeggen  Het is machtig mooi, die tegenstellingen.

We werden met open armen ontvangen in zijn studio vlak bij de dierentuin. Ring the bell of the blue door…Een ruime, maar niet al te grote studio, een grasgroene muur en aan alle kanten de typerende Rom-ontwerpen: speels, swingend, sprekend, strak.

Drukpersen,  zelfgemaakte stempels, houten handgesneden poppetjes en de typerende creatieve puinhoop van een echte Meester. Een ontwapenende persoon: “wil je koffie?” Op de binnenplaats kwam hij niet meer: “daar zit een merel en ik wil haar niet wegjagen”. Op de ruiten een hommage aan die merel.

Dan de zeef van de pers maar in het keukentje schoonmaken…Bijzonder, dat we een kijkje achter de schermen krijgen. Hij laat ons van alles zien: de projecten voor de stad Bilbao, zijn recente posters voor het carnaval die overal in de stad zijn opgehangen, zijn fantastische zeefdrukken en schilderwerken.

Daarna even samen lunchen bij een lokaal tapasbarretje. Onze gesprekken gaan over van alles en nog wat: zijn liefde voor de Vespa, zijn levensgezel die een Vespa shop runt en de lange tochten die hij er op maakt: Marseille, Sicilië en deze zomer misschien naar Tanger. En hopelijk dit jaar nog Rotterdam: een prestigieuze prijs hoopt hij daar in de wacht te slepen. En passant tipt hij ons nog de meest geweldige tapasbar van Barcelona.

Waar we de volgende dag moeten toegeven dat het werkelijk onovertoffen is, dit kleine onooglijke propvolle cafeetje met de lekkerste tapas ever. “Just push yourself in there, they will serve you!”

Het zou echt geweldig zijn als Alexis de Rotterdamse prijs wint… maar is het een goed plan hem te trakteren op Nederlands culinaire tegenprestatie: de patat met?

Soms hou je even je adem in als je iets ziet wat onwerkelijk mooi is. Knipper nog eens met je ogen, dit kan niet waar zijn. Iemands vaardigheid lijkt zijn grens soms niet te kennen.

Daarentegen zie je ook de zo menselijke kant met zijn gewone dagelijkse beslommeringen.

Neem nou het blog van de decoupage artieste Aaoyama Hina. Haar blog is voor mij althans, niet leesbaar, ik ken geen japans. Dat maakt het natuurlijk ook wel onbegrijpelijk spannend. Tussen de regels door zie je hoe ze foto’s plaatst van gewone alledaagse dingen naast hetgeen dat haar zo bijzonder maakt: haar fijnvingerige meesterschap met papiersnijden.

De fascinatie voor de broodbakmachine. Placemats in een restaurant. Haar tripjes naar Mont Saint Michel en foto’s die we allemaal wel maken: vakantiekiekjes, dingen die we voor onszelf willen vastleggen. Herinneringen. En daardoorheen gevlochten, soms bijna achteloos: Aoyama’s dromen van papier. Adembenemende dromen, dat wel. Vlinders, elfen, (mij soms iets te zoet) vissen en planten, teksten en sprookjes. Uitermate precies en gedetailleerd gesneden uit papier. Papier knippen alsof je met zwarte inkt een tekening maakt op een vel. Haar vlinders sluit ze soms op in transparante acryl kubussen, gevangen in het licht, bijna alsof ze ademen.

Met ongekend vakmanschap. Ik vind het best wel eens oneerlijk….

Het lijkt idioot, maar ik stuit telkens weer opnieuw op Amerikanen die leuke dingen doen.

Nou is het sinds de verkiezing weer hip om met Amerika te showen, maar laten we wel wezen: er komen misschien veel slechte inloeden van over de grote oceaan, maar ook erg veel moois en waardevols. Een haat/liefde relatie, zou ik zeggen. Ter tegengif veel Bill Bryson lezen.

Ik blijf een fan van de fifties stroming, die volgens mij een revival beleeft of binnen een jaar zal beleven.

Weer een briljante Amerikaanse illustrator is Matte Stevens , die met zijn geheel eigen stijl en handschrift het ‘Parijs’-gevoel uit de fifties naar boven weet te toveren. Hij werkt voornamelijk met gouache, op zijn blog kun je een sneak-preview krijgen in zijn huis en leven.

Zijn visie op Amsterdam Damrak is buitengewoon hip, de frivole pandjes en druk toeterende autootjes, (was die grote stad in het echt ook maar zo leuk) hij is zeker van plan er met zijn muze nog eens vakantie te vieren.

Werken van Matte zijn te koop via Etsy , hij print ze zelf. Of een originele via de galerie.

‘The Crafty Fox says goodbye to the visitors’ is een van de leukste.

Lekker.

“We are the Robots’ klonk het in de jaren 80 uit de speaker van mijn toenmalige appartement.
Kraftwerk en DAF waren toen echt mijn ding. En ooit op tv de beelden van die intrigerende zwart-witte SF-film Metropolis, hergebruikt in een clip van Queen. Of de geweldige robots die je in de jaren 60 series voorbij zag schuifelen.  Robots ademen een ‘je-ne-sais-quoi’ van vervlogen romantiek, met hun aandoenlijke metaalheid en de geur van industriële vooruitgang.

Weliswaar eentje die nu achter ons ligt, de eenentwintigste eeuw is immers aangebroken en de industrie is ‘schoon en steriel’ geworden. De smerige arbeider uit de fabriek is vervangen door een kantoormens. Nouja, even kort door de bocht dan.

Er zijn mensen die op een unieke manier deze metalen sfeer aandoenlijk weten vorm te geven met afgedankte spullen. Nicholas en Angela bijvoorbeeld, een echtpaar uit Kansas, maakt de geweldigste Robots van hergebruikte materialen. Nerdbots noemen ze ze. Aandoenlijkheid ten top en indeed VERY lovable zijn ‘Madge’, die van squaredansen houdt en dol is op beugels, ’The Brain’, de superstoere ‘Norman the Doorman’ die al je boodschappentassen draagt en ‘Sweetness’ met haar metalen puddingvorm rokje. Zoals de huidige trend van nu heeft elke Robot een eigen persoonlijkheid met bijbehorende hobbies en karaktertrekjes. De een heeft een schildercursus bij Bob Ross gevolgd, de ander bakt graag worteltaart. Misschien tijd voor een Hyves op dat vlak? Meld nu uw knuffel of uw kunstwerk aan…

Mijn all time favoriet is ‘Hootimer’, maar dat zal wel te maken hebben met mijn huidige uiltjesgekte. Helaas hebben de meeste Nerdbots al een baasje gevonden….

De schilderijen van Melissa Moss hebben iets buitenaards, de vreemde grillige vormen en kleuren maken dat het lijkt alsof ze planten en wezentjes schildert op een planeet hier heel ver vandaan. Sommige schilderijen hebben bijna iets dreigends, de planten eten bijna de kleine wezentjes op. Ze gaf haar werk in de uitgeverswereld op om een studie kleurenpsychologie te volgen en ontdekte daar haar ware passie: schilderen.

Sommige schilderijen hebben bijna iets dreigends, de planten lijken de de kleine wezentjes bijna op te eten. En toch….op ander werk zie je dat de planten ze juist weer beschermen….Tegen die vermeende dreiging in zijn haar schilderijen heel rustig, ingetogen en subtiel, helder bijna, met sublieme kleuren, plantvormen en kleine stippeltjes.

Het is de moeite waard om haar site eens te bekijken en je te laten meeslepen in die eigen grillige wereld. En mocht je er echt weg van zijn: haar originele werk is te koop…

Hij maakt de prachtigste afbeeldingen die de sfeer van de Amerikaanse jaren 50 en 60 uitademen. Het drukwerk doet hij voornamelijk zelf en verkoopt zijn werk via Etsy, een van de grootste websites voor handgemaakte artikelen. Het allerleukst voor in elk huis vind ik zijn serie BOTM, zoals het afgekort heet, ofwel: By Order of The Management. John vond het frappant dat iedere ouder weer dezelfde riedeltjes afdraait: “Niet praten met je mond vol! Ruim je kamer op!” wat hem inspireerde tot het maken van een serie geniale posters, die naar mijn smaak iets aan de kleine kant (ongeveer 15x25cm) zijn. (Maar niet getreurd, ik zal hem een verzoek doen of ie ze ook groter wil drukken. Wie weet gaat dat wel lukken!) Naast dit geniale stukje werk heeft hij echter nog veel meer juweeltjes op zijn kerfstok. Rondneuzend op zijn blog wordt je aandacht voortdurend naar nieuwe mooie dingen getrokken. Zijn print van vintage surfboards bijvoorbeeld. Of zijn robotkunst.

De serie honden zijn wat mij betreft ronduit recht voor zijn raap. Honden zijn niet altijd ons toonbeeld van intelligentie en dat kun je in zijn werk terugzien.

Labradorminnend Nederland ‘eat your heart out’ bij het zien van deze treffende gelijkenis, want zeg nou zelf, veel Labradors kijken echt zo sloom en sullig. Maar WEL lief!